น.นู๋เหมียว...

                  หวัดดี คืนนี้ก็เป็นคืนที่เงียบเหงาของคนโสดอีกตามเคย T^T ... ก็เหงาๆ อยู่เงี้ยแหละไปเรื่อย.. พอดีวันนี้ว่างๆ เลยเปิดเซ็กเครื่องสแกนดู ว่าจะเอามาใช้สแกนงานซักหน่อย แต่แล้วก็เจอ ... เจ้าเนี่ยเข้าให้

โห เนี่ยมัน จม.ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ก็เลยลองอ่านดู ...

แบบว่า ก็เลยนึกออกว่า ... ตั้งแต่เมื่อตอนเดือนสิงหาคมที่ผ่านมา ว่าจะสแกนแล้วเอามาเล่าให้ฟัง แต่ว่าสาย USB เจ้ากรรมมันเจ๊งกะบ๊งซะก่อน ... ก็เลยไม่ได้สแกน เรื่องมันมีอยู่ว่า เพื่อนเราเอง แอบเอาเรื่องของเรา และก็เพื่อนๆ อีก 8 คน เขียนส่งไป ตั้งนานแล้วล่ะ แล้วมาโผล่ที่ i like no.160 ไม่รู้เหมือนกันว่าฉ.เดือนไหน ...

แต่มันน่า....เหลือหลายจริงๆ ...เขียนถึงเรา เรื่องตอนสมัยม.3 นู้น ไอ่เราก็ดีใจอยู่หรอก แต่ที่ไม่ค่อยน่าดีใจมันก็..

ลองอ่านดูดิ

รู้ว่าอ่านไม่ออก ... ไม่ก็ไม่ชัด เหมือนนู๋เหมียวอ่ะแหละ ...ตรงที่ hilight มันเป็นอย่างนี้...

                  "...คนต่อมา นายโกย หรือฉายาที่มันตั้งให้ตัวเองว่า นนท์ซังกุง แห่งบ้านเมืองเรืองนคร ใน Classroom ไม่มีใครไม่รู้จักมัน เรียกว่าอนาคตมันต้องดังแน่ๆ เพราะวันๆ พี่แกไม่ทำอะไรนอกจากพูดเรื่องการเมืองบางครั้งบ้าถึงขนาดจัดตั้งสภาผู้แทนราษฎรในห้องแล้วมันก็ไม่ได้บ้าคนเดียว แต่มีเพื่อนอีกเป็นสิบที่ร่วมบ้าไปด้วย นอกจากมันจะบ้าการเมืองแล้ว  มันยังบ้าโดราเอมอนอีกต่างหาก ตอนมันร้องเพลงโดราเอมอนทีไร คนฟังเป็นต้องฮาอุจจาระเล็ด เพราะเสียงร้องมันอุบาศว์ เนื้อเพลงก็มั่วตั้งแต่คำแรกยันคำสุดท้าย มีแต่ทำนองเท่านั้นที่ยังเป็นเพลงโดราเอมอนอยู่..."

-*- นายโกย ก็คือ นู๋เหมียวเองอ่ะแหละ T^T^T^T^T

T^T^T^T^T ไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดี ...มีคนพูดถึงมันก็ดีอ่ะนะๆ แต่เล่นเขียนแบบนี้ .... วันแรกที่คนรู้จัก แม้กระทั่งรุ่นน้อง -*- ฮากันไม่หวั่นไม่ไหว แล้วก็โทรศัพท์ ไม่ก็ถามในเอ็ม (เพราะตอนนี้อยู่กันคนละโรงเรียน)..แล้วก็พากันแซวไปทั่วเลย ...ว่า "เหมือนจริงเป๊ะเลย" (ไม่ได้เป็นตามนั้นทุกประโยคซักหน่อย...)

         แต่ยังไง ถึงแม้ว่าเรื่องที่เขียนจะเป็นเรื่องแต่งเติมเล็กน้อยของยัยคนเขียน (ซึ่งมันก็เป็นเพื่อนเราเอง..) เราก็คงไม่ถือสาอะไรมัน แต่ก็คงต้องขอบคุณด้วยซ้ำ ซะล่ะมั้ง ที่ทำให้เราได้มีบทบาทบ้าง...

ขอบคุณจริงๆ..

-*- วันนี้ก็ไม่รู้จะรั่วอะไรแล้วๆ ช่วงนี้กะลังวางแผนหาอะไรดีๆมาลงบล็อกอยู่ใครมีอะไรดีๆ ก็แนะกันบ้างล่ะ ไปล่ะ บาย